Monthly Archives: July 2017

INUJIMA

July 24th, 2017 | by Chalotorn Anchaleesahakorn

บทความโดย อรุณ ภูริทัต จากไฟน์อาร์ทฉบับ 113 ในปี 2008 โครงการศิลปะของทางกลุ่ม Benesse นั้นขยายไปยังเกาะ Inujima ซึ่งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของ เกาะ Naoshima แต่เดิมเกาะแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งของ โรงงานสกัดทองแดงซึ่งถูกสร้างขึ้นในปี 1909 และมีจำนวนประชากรอาศัยอยู่มากถึง 5,000 คน ต่อมาเมื่อราคาทองแดงเริ่มตกต่ำ [&hellip


Live a Life กับเด็กสมัยนี้…

July 20th, 2017 | by anaras

คุณเป็นผู้ใหญ่ที่ชอบพูดคำว่า “เด็กสมัยนี้….” แล้วตามด้วยประโยคต่อว่าหรือเปล่า หากใช่แล้วล่ะก็ มันคงไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไร เพราะยิ่งเราโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาย่อมทำให้ความคิดเราเปลี่ยนไป ช่องว่างระหว่างวัยอาจทำให้เกิดหลงลืมว่ากาลครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วเราก็เคยเป็น ‘เด็กสมัยนั้น’ มาก่อน ซึ่งแท้จริงแล้ว ความพยายามทำความเข้าใจ ‘เด็กสมัยนี้’ ไม่ใช่เรื่องยากอะไร ก็คงเปรียบได้กับการย้อนอีดตกลับไปหาเหตุผลที่ในสิ่งที่เราเคยทำๆ มาในอดีตนั่นแหละ โดยเฉพาะในแวดวงการศึกษา แน่นอนว่าคนเป็นครูย่อมเป็นผู้ที่ควรเข้าใจในตัวเด็กที่สมัครใจ (หรือถูกบังคับ) มาให้พวกเขาได้ใช้อำนาจของระบบป้อนข้อมูลที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตต่อไปในสังคมมากที่สุด [&hellip


P/A/U/S/E HAVANA

July 20th, 2017 | by Chalotorn Anchaleesahakorn

ถ้าเรากำลังหาสถานที่พักผ่อนเพื่อย้อนเวลากลับไปยังยุคที่ผู้คนยังคงใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย อินเตอร์เนตไม่ทำให้เราเปิดดูหน้าจอตลอดเวลาแต่เป็นสถานที่ที่ทำให้เราต้องเงยหน้าขึ้นมองสิ่งรอบตัว สีสัน ความสดใสที่เกิดขึ้น บรรยากาศของความสนุกสนานที่อบอวลอยู่รอบเมือง กรุงฮาวานา ประเทศคิวบา คืออีกเมืองหนึ่งที่เราอยากจะแนะนำให้ผู้อ่านได้ลองมาสัมผัส P/A/U/S/E HAVANA by Supanit Riansrivilai หญิงสาวช่างภาพที่เดินทางไปยังเมืองต่างๆ เพื่อเก็บภาพวิถีชีวิตที่แตกต่างกลับมา ทุกการเดินทางเธอวางแผนไว้แต่แรกแล้วว่าจะต้องเก็บภาพกลับมาทำนิทรรศการภาพถ่ายให้ได้สักครั้งหนึ่ง แต่ในหลายพื้นที่ที่ได้เดินทางไป ภาพในจินตนาการกับภาพที่ปรากฎตรงหน้ากลับแตกต่างกัน การเดินทางที่ผลลัพย์ออกมาไม่เป็นอย่างที่ต้องการในบางครั้งทำให้เธอต้องปรับเปลี่ยนแผนบ่อยๆ จนกว่าจะมีมีงานนิทรรศการเดี่ยวของตนเองก็ล่วงเลยไปหลายปี [&hellip


ดนตรีนั้นคือชีวิต : Saxophone Pub

July 19th, 2017 | by Chalotorn Anchaleesahakorn

หากเราพูดถึงการฟังเพลง คนทั่วไปมักคิดถึงช่วงเวลาที่ต้องการความผ่อนคลายจากภาวะต่างๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัว เราฟังเพลงเพียงเพื่อหลีกหนีโลกแห่งความจริง หรือเพียงแค่ติดใจในทำนองหรือจังหวะที่ไพเราะเร้าอารมณ์ของมันเท่านั้น แต่เพลงหรือดนตรีที่เราฟังนั้นได้สะท้อนมุมมอง แนวคิด ไลฟ์สไตล์ของผู้ฟังได้มากกว่าที่เราเห็น แนวเพลงที่ฟัง ลักษณะที่ฟัง หรือแม้กระทั่งสถานที่ฟัง ทุกอย่างต่างส่งผลต่อประสบการณ์ทางดนตรีที่เราได้รับทั้งสิ้น ในปัจจุบันช่องทางการเสพดนตรีของเรานั้นต่างไปจากสมัยก่อน พื้นที่แสดงสดหาชมได้ยากขึ้น ดนตรีถูกทำให้เข้าถึงได้ง่ายจากเครื่องบันทึกเสียง อินเตอร์เนต สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ลดทอนประการณ์ทางดนตรีที่เราควรจะได้รับ การค้นหาพื้นที่เพื่อเสพดนตรีสดจึงเกิดขึ้น พร้อมกับแนวความคิดในการก่อร่างของสถานที่หนึ่ง ที่เป็นที่รวมผู้ฟังและผู้เล่นให้มาอยู่ในพื้นที่และบรรยากาศสบายๆ [&hellip


เก้าอี้แดงในห้องเขียว (2560)

July 19th, 2017 | by anaras

เก้าอี้สีแดงในห้องสีเขียว ผลัดเปลี่ยนผู้นั่งไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับภาพวาดอันมีชื่อเสียงบนผนังด้านหลัง คงเป็นภาพที่หลายคนอาจเคยเห็นผ่านตากันมาบ้างในโลกโซเชียลมีเดีย วันนี้ที่ S.A.C. Subhashok the Arts Centre อาร์ต สุภสิทธิ์ ธรรมประเสริฐ (26) เจ้าของผลงานที่เผยแพร่ในเพจ ‘Dreamy Dreams’ ได้ยกเก้าอี้ของจริงมาตั้งเอาไว้ในแกลเลอรีเป็นครั้งแรก ภายในโลกแห่งความฝันอันไม่หอมหวานเหมือนยูโทเปียที่เรียกว่า ‘Dreamy [&hellip


Blissfully Blind

July 18th, 2017 | by Chalotorn Anchaleesahakorn

  ภาพถ่ายโดย ธีรพันธ์ เงาจีนานันท์   “ความรักทำให้คนตาบอด” แม้จะไม่ได้บอดสนิท แต่การเลือกเชื่อเฉพาะในสิ่งที่เราอยากเชื่อ การหลอกตัวเองว่าคนข้างกายเราเป็นคนดี ก็เหมือนภาวะเป็นต้อกระจกขั้นรุนแรง ภาพที่เห็นจะเบลอๆ และเราจะเลือกโฟกัสเฉพาะสิ่งที่เราสนใจ สภาวะหลอกตัวเองหรือกระบวนการเลือกรับแต่สิ่งที่ทำให้เรามีความสุข และหลีกเลี่ยงเรื่องราวที่ทำให้เราเจ็บปวดเกิดขึ้นได้ในมนุษย์ทุกคน แม้เรื่องเล็กน้อยที่ติดอยู่กับตัวของเราอย่างความรัก หรือเรื่องขนาดใหญ่ที่ขยายขอบเขตไปเป็นปัญหาเรื้อรังระดับโลกอย่างปัญหาสังคม ความไม่เท่าเทียม ทุกสิ่งอย่างเหล่านี้นำมาซึ่งการแสดงครั้งล่าสุดของ ดุจดาว วัฒนปกรณ์ ใน [&hellip


BOO! A private Life Photography Exhibition

July 1st, 2017 | by Chalotorn Anchaleesahakorn

เสื้อผ้าหรือเครื่องแต่งกายนั้นเป็นเครื่องบ่งบอกบุคลิกส่วนบุคคล อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม กลุ่มหรือสังกัดทางสังคม ซึ่งเครื่องบ่งบอกเหล่านี้บางครั้งแสดงให้เห็นถึงบทบาทหน้าที่ของคนคนนั้นใน และยิ่งเครื่องแต่งกายนั้นเป็นเครื่องแบบ (Uniform) เสื้อผ้าที่ถูกทำขึ้นมาเฉพาะเพื่อระบุหรือเจาะจงสถานภาพของบุคคลนั้นให้เป็นมาตรฐานและที่รับรู้ในสังคมโดยรวม การสวมเครื่องแบบจึงเปรียบเสมือนการส่วมตัวตนส่วนหนึ่งของเราไว้ ซึ่งในบางคนอาจจะตรงกับบุคลิกส่วนตัวและบางคนอาจจะไม่ก็เป็นได้ พนิดา ศรีใจ พยาบาลวิชาชีพประจำโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย ‘นางฟ้าในชุดสีขาว’ คือสิ่งแรกที่เราคิดถึงเมื่อพูดถึงอาชีพพยาบาล ความบริสุทธิ์ เรียบร้อย จริยธรรมจอมปลอมที่สังคมเป็นคนกำหนดทำให้ในบางครั้งเครื่องแบบกลายเป็นกรอบที่บีบรัดตัวตนที่แท้จริงของผู้สวมใส่เอาไว้ “เครื่องแบบคือเครื่องพรางกายจากความเป็นตัวตนของผู้สวมใส่” พนิดา [&hellip



Back to Top ↑