Events

Published on June 30th, 2016 | by Chalotorn Anchaleesahakorn

0

นิทรรศการ ‘I WRITE YOU A LOT’ โดย นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์

I WRITE YOU A LOT โดย นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์
18 มิถุนายน – 7 สิงหาคม 2559
BANGKOK CIYTCITY GALLERY

ฉาก 1 – บ่ายวันหนึ่งภายนอก BANGKOK CITYCITY GALLERY สาทรซอย 1 เพื่อนสาว 2 คนได้นัดแนะกันมาเพื่อชมนิทรรศการภาพถ่ายของเต๋อ นวพล โชคดีแค่ไหนที่ได้มารอบ Private (เธอคิดในใจ) เมื่อมาถึงก่อนเวลาสิ่งแรกที่ทำเมื่อพวกเธออยู่ท่ามกลางสถานที่ฮิปๆ คือ ถ่ายรูปเล่นกับผนังแกลเลอรีสีขาว ถ่ายไปสามสี่รูป สาวตาคมผมสั้นเจ้าของแกลเลอรีก็เดินมาบอกพวกเธอว่า ‘พร้อมแล้วคะ เข้าชมได้เลยทั้งสองห้อง’ กล้องถ่ายรูปถูกยกขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่พวกเธอจะรีบตามเดินตามเข้าไป  จบ. (PINKO)

1

ฉาก 1

ฉาก 1 ที่พูดถึงเมื่อครู่คือเรื่องราวในจินตนาการของฉันที่ผุดขึ้นจากสิ่งที่ได้เห็น เช่นเดียวกับเรื่องราวในจินตนาการของชายคนหนึ่งที่ถูกเล่าออกมาผ่านนิทรรศการภาพถ่าย ‘I WRITE YOU A LOT’ ภาพจากการเดินทางของเขา ‘เต๋อ นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์’ ที่ทุกคนคุ้นเคยกันดีในบทบาทของผู้กำกับ และนักเขียน มาวันนี้นวพลได้กระโดดเข้ามาในโลกศิลปะและมีงานนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของตัวเองแล้ว มาดูกันค่ะว่าเรื่องของเขาจะตรงกับเรื่องของเรามากน้อยขนาดไหน

ภายในห้องจัดแสดงขนาดเล็ก เก้าอี้โรงหนังสีแดง 4 ตัววางเรียงอยู่กลางห้อง หันหน้าไปทางกระจกใสบานใหญ่ที่มองดูไปก็คล้ายจอภาพยนตร์ เมื่อเดินเข้าไปในโรงหนังแห่งนี้เราสามารถเลือกที่นั่งได้ตามอัธยาศัย บางคนยืน บางคนนั่ง แต่ทุกคนใส่หูฟังแล้วโหลดไฟล์เสียงจาก www.scence135.com เสียงหนึ่งดังขึ้น “ซีนที่ 135 หน้ากำแพงบ้านของวี กล้องแทนสายตาของซัน……” เสียงของชายคนหนึ่งกำลังอ่านบทภาพยนตร์บางอย่าง ภาพที่เราเห็นตรงหน้ากับบทละครที่เขาอ่านมันช่างสอดคล้องกัน หากแต่บางซีนเราได้เห็นรายละเอียดบางอย่างที่เพิ่มเข้ามาจากเสียงที่เราฟัง ความเคลื่อนไหวกระตุ้นจินตนาการของเราให้แล่นซ้อนไปกับเสียงที่พูดอยู่ข้างหู เสียงและภาพเล่าเรื่องที่ดำเนินไปพร้อมกันถือเป็นเครื่องมือหนึ่งที่ผู้กำกับใช้สื่อสารกับผู้ชม ขนาดงานนิทรรศการภาพถ่ายนวพลยังนำความเป็นผู้กำกับของตนเองสอดแทรกเข้ามาได้อย่างแนบเนียน

9

นี่เธอตกลงเรามาดูงานภาพถ่ายของพี่เต๋อ หรือเรากำลังมาดูหนัง – หญิงสาวกล่าวกับแฟนของเธอหลังจากที่นั่งลงบนเก้าอี้โรงหนังสีแดง จบ (PINKO)

 

7

ฉาก 2

ฉาก 2 – กำแพงสีขาวหน้าบ้านของครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่งมีหญิงสาวกำลังยืนถ่ายรูปเข้ามาทางเรา มีนกบินผ่าน 2 ตัว รถยนต์สีแดงแล่นผ่านไป ผู้คนเดินไปมาแล้วหันมามอง ชายหนุ่มหนึ่งคนกับหญิงสาวสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้สีแดงฟังเสียงชายคนหนึ่งบ่นอะไรบางอย่าง แล้วเสียงก็หายไปเฉยๆ จบ. (PINKO)

12

ในกระเป๋าสีดำใบโต เด็กหนุ่มพกกล้องถ่ายรูปขนาดใหญ่ ความฝันหนึ่งของเขาคือการเดินทางรอบโลกเพื่อถ่ายรูปสถานที่สำคัญต่างๆ เขาจึงเลือกที่จะมีดูงานนิทรรศการภาพถ่ายที่บอกเล่าเรื่องราวจากสถานที่ต่างๆ ในมุมมองของผู้กำกับคนโปรด โลกในแบบของพี่เต๋อ จบ (PINKO)

 

8

หนุ่มแว่นเหลือบสายตาขึ้นไปมองอ่าน caption ของภาพต่างๆ ที่จัดแสดงในครั้งนี้เพื่อให้เข้าใจถึง concept แต่แฟนสาวของเขาเลือกที่จะจดจ่ออยู่กับภาพถ่ายตรงหน้าแล้วคิด caption ขึ้นมาเองในใจเงียบๆ จบ (PINKO)

ภายในห้องนอกจากจะจำลองโรงหนังขนาดย่อมที่ให้เราสามารถเขียนบทในจินตนาการของตัวเราแล้ว ยังมีภาพถ่ายจัดแสดงพร้อมกับบทละครสั้นๆ ประกอบอยู่ด้านข้าง ตัวอักษรภาษาอังกฤษที่ใช้ประกอบกับภาพ อ่านไปอ่านมาบางภาพเราก็แปลไม่ออกซึ่งการที่เราไม่รู้บทของนวพลทำให้เราสามารถใส่บทของตัวเองลงไปในภาพได้อย่างเต็มที่ มีอยู่ภาพหนึ่งที่ฉันชอบมากเพราะบทของนวพลดันตรงกับบทในใจของเราพอดี ภาพเด็กชายสวมชุดนักเรียนยืนเถียงกับแม่ที่จับจักรยานกำลังยืนรอข้ามถนนเพื่อไปโรงเรียน

Ryo tells his mother that he won’t cross the road to go to school.

Ryo: I won’t go.

Mother: You are lazy

Ryo: You know? There are no teacher there for 2 months now. I go to school everyday but I have nothing to do.

Mother: Ok, you are not lazy.

Ryo: Thank you

The End

ฉาก 3 – แสงสว่างจากจอโปรเจคเตอร์บนผนังขาวและภาพที่จัดแสดงใน LIGHT BOX โดดเด่นสะดุดตาสาวแว่นเสื้อน้ำเงิน เธอก้าวเข้ามาในห้องพร้อมเพื่อนสาวสองคนที่แต่ละคนต่างเดินไปคนละทิศทาง สาวเสื้อขาวหยุดลงที่ภาพมุมขวา สาวเสื้อดำหยุดยืนที่ภาพที่สองด้านซ้าย ส่วนตัวของเธอนั้นกำลังถูกดึงดูดด้วยโต๊ะยาวกลางห้อง ที่มีสมุดเล่ม ปรินต์เตอร์ และที่หนีบกระดาษวางเรียงรายอยู่ เดินไปหยุดที่สมุด เปิดขึ้นมาแล้วเริ่มเขียน จบ. (PINKO)

3

เพื่อนสาวเสื้อขาว

4

เพื่อนสาวเสื้อดำ

 

ภายในห้องจัดแสดงใหญ่ ปรากฏภาพถ่ายในกล่อง LIGHT BOX ทั้งหมด 19 ภาพ ติดเรียงโดยรอบผนังขาวทั้ง 3 ด้าน ไม่มีจุดเริ่มต้นกำกับว่าจะต้องเริ่มดูจากภาพไหน เรื่องราวในภาพเกิดขึ้นตามที่ต่างๆ ที่นวพลได้เดินทางไปเยือน บทภาพยนตร์ขนาดสั้นสองภาษาถูกติดอยู่ข้างภาพที่สว่างราวกับออกมาจากจอทีวี เอ๊ะหรือจะเป็นจอภาพยนตร์ นวพลตั้งใจทำให้ภาพจัดออกมาในรูปแบบนั้น ‘คล้ายดูภาพจากจอภาพยนตร์’ หรือโปสเตอร์ที่ติดอยู่หน้าโรงภาพยนตร์ เพราะเขายังคงเป็นผู้กำกับและนักเขียนในสายตาของคนส่วนใหญ่ สไตล์ของภาพถ่ายทั้งหมดที่นำมาจัดแสดงเป็นการถ่าย SNAP-SHOT แบบ WIDE-SHOT ซึ่งก็คือการถ่ายภาพในมุมกว้างที่ไม่มุ่งเน้นไปที่องค์ประกอบหรือความสมบูรณ์ของภาพแต่เน้นไปที่เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในภาพ การเคลื่อนไหวหรือท่าทางที่ปรากฏของตัวละครคือสิ่งสำคัญในภาพถ่ายของเขา ‘เพียงขยับก็เกิดเรื่องราว’ การเดินทางตลอดหลายปีที่ผ่านมา นวพลเดินทางไปหลายที่ พบปะพูดคน สังคม วัฒนธรรมมากมาย เราอาจสงสัยว่าหลายปีมานี้ มีแค่ 19 เหตุการณ์หรือที่เขาเลือกเก็บไว้ แต่ในความเป็นจริงแล้วรูปถ่ายมากมายถูกนำมาคัดแล้วคัดอีก เพื่อให้ได้ภาพที่สื่อเรื่องราวออกมาได้ดีที่สุด บางภาพการขยับไม่สื่อถึงเรื่องราว อย่างเช่นภาพคนนั่งเฉยๆ ท่ามกลางผู้คน กับภาพชายหนุ่มยกมือขึ้นทำอะไรบางอย่าง ภาพหลังย่อมกระตุ้นจินตนาการได้ดีกว่าภาพแรก การประกอบสร้างเรื่องใหม่หรือจินตนาการสะท้อนตัวตนของผู้กำกับที่มองเห็นทุกสิ่งเป็นภาพยนตร์หรือเป็นไอเดียในการเขียนบท นวพลตั้งใจเลือกภาพรูปแบบนั้นขึ้นมาเพื่อกระตุ้นจินตนาการของผู้ชมเช่นกัน

2

ภายนอก. ปารีส – เช้า ความทรงจำสุดท้ายของต่ายคือ เธอเมาเละกับเพื่อนที่ผับแมสๆแถวเชียงใหม่ในคืนวันที่ 17 มีนาคม เธอจึงไม่รู้ว่าเธอดื่มและสร่างเมาที่ปารีสได้อย่างไร แต่ที่เธอสงสัยคือว่า ตอนที่เธอเมาแล้วไปทำวีซ่านี่ มันผ่านมาได้ยังไง จบ. (V.O.)

6

ลองไปหากันค่ะว่า ภาพนี้นวพลจินตนาการบทออกมาว่าอย่างไร

นอกจากการขยับในภาพถ่ายของเขาจะทำให้เกิดเรื่องราวแล้ว การขยับภายในห้องจัดแสดงก็ทำให้เกิดเรื่องราวเช่นกัน จอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ถูกฉายขึ้นบนผนังขาว ปรากฏข้อความ

1.ภายใน บางกอก ซิตี้ซิตี้ แกลเลอรี – กลางวัน

ชายหนุ่มชุดขาวที่ยื่นอยู่กลางห้อง กำลังเปิดสมุดที่เขียนว่า SAY SOMETHING เขาทำหน้าสงสัยและคิดในใจ

ให้กูทำอะไร

จบ. (V.O.)

11

ภายใน. บางกอก ซิตี้ซิตี้ แกลเลอรี่ – กลางวัน ชายหนุ่มชุดขาวที่ยื่นอยู่กลางห้องกำลังเปิดสมุดที่เขียนว่า SAY SOMETHING เขาทำหน้าสงสัยและคิดในใจ ชายหนุ่ม ให้กูทำอะไร จบ. (V.O.)

16

เด็กน้อยจับแขนแม่ด้วยความตื่นเต้นหลังจากที่แม่ของเธออ่านบทในจินตนาการของนวพลให้เธอฟัง พร้อมกับถามแม่เธอว่า “เด็กคนนั้นสั่งให้สร้างระเบิดจริงหรอแม่” จบ. (PINKO)

14

ถ้ามีบทของเราสักบทก็คงดีนะที่รัก สแตมป์คิดหลังจากนั้นก็เริ่มฮัมเพลงหลังจากได้อ่านบททั้งหมดไป จบ. (PINKO)

ข้อความใหม่ยังคงปรากฏขึ้นมาเรื่อยๆ บางข้อความพิมพ์ไปลบไป แก้ไปตามการขยับตัวของตัวละครหลักในบทนั้น เมื่อตัวละครรู้ตัว การแสดงออกจึงเปลี่ยนไป บทของนวพลก็ถูกลบแล้วเริ่มเขียนใหม่ จนบางครั้งทำให้เราคิดว่าตกลงแล้วผู้กำกับเป็นคนกำหนดบทบาทให้ตัวละครจริงหรือ? บทภาพยนตร์ยังคงมีออกมาเรื่อยๆ เปรียบเสมือนการพูดคุยกันระหว่างศิลปินกับผู้ชมเหมือนงานเปิดนิทรรศการอื่นๆ ทุกข้อความถูกปรินต์ออกมาจะนำมาติดไว้เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของงานนิทรรศการ สิ่งแรกที่เกิดขึ้นหลังจากข้อความปรากฏ ทุกคนหยุดแล้วสอดส่ายสายตาหาชายหนุ่มชุดสีขาว แล้วเริ่มค้นหาว่านักเขียนเจ้าของนิทรรศการครั้งนี้อยู่ที่ไหน นวพลต้องการสร้างบทละครเรื่องใหม่จากพื้นที่แห่งนี้ โดยการฝังตัวเองอยู่ในห้องลับแล้วเฝ้ามองพฤติกรรมของผู้ชมที่เดินไปมาภายในนิทรรศการ ตลอดระยะเวลา 6 ชั่วโมง (14.00 – 20.00 น.) ที่เขาเฝ้าสังเกตการณ์และเขียนบทอยู่นั้น ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ไหน ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร ทุกคนเพียงเพลิดเพลินไปกับภาพถ่ายและจินตนาการของเขา บางคนคิดบทละครของตัวเองขึ้นมาได้หลายบท เฝ้ามอง จินตนาการและนั่งอมยิ้มกับความคิดของตนเอง บทที่หลั่งไหลออกมาถือเป็นการออกมาพบปะ หยอกล้อ ยั่วเย้า ผู้ชมในแบบของนวพลได้เป็นอย่างดี หลายคนมองหา บางคนพยายามขยับตัวให้มากกว่าปกติและเฝ้ามองหน้าจอสีขาวว่าจะมีเรื่องราวของตนเองขยับขึ้นมาหรือไม่

10

หญิงสาวชี้ชวนชายหนุ่มให้มาดูบทที่เขียนถึงตนเอง โดยมีเจ้าหน้าที่สาวคนสวยกำลังติดบทละครแผ่นใหม่ลงบนโต๊ะจัดแสดง จบ. (PINKO)

13

บทเริ่มหลั่งไหลออกมาเรื่อยๆ แล้วเมื่อไหร่จะมีบทของฉันหล่ะ (ฉันคิดในใจ) จบ. (PINKO)

ฉากสุดท้าย – ณ สวนด้านหลังแกลเลอรี กลุ่มผู้คนที่ทำงานในวงการศิลปะในมือถือเครื่องดื่มเย็นๆ นั่งจับกลุ่มพูดคุยถึงงานนิทรรศการครั้งนี้อย่างออกรสชาติ บางคนตั้งข้อสงสัยว่า ‘พี่เต๋อต้องอยู่ในห้องด้านหลังนี่แน่นอน’  สาวแว่นในวงถามขึ้นมาวาง ‘มาดูงานแล้วเป็นไงบ้าง’ สาวแว่นอีกคนตอบกลับ ‘ได้จินตนาการดีนะ สนุกดีได้มีเรื่องเป็นของตัวเอง’ แล้วบทสนทนาก็ดำเนินต่อไป เสียงหัวเราะดังออกมาเป็นระยะ จบ. PINKO

 

 

 

 


About the Author

Chalotorn Anchaleesahakorn

ปิ๊งโกะ ชอบพูดชอบคุย ชอบดื่ม ชอบไอติม ชอบอ่านหนังสือ ชอบเดินแกลเลอรี ฝันอยากเดินทางรอบโลก



Back to Top ↑