Events

Published on June 28th, 2017 | by Chalotorn Anchaleesahakorn

0

Secret Keeper พื้นที่ปลอดภัยที่จะไว้ใจใครสักคน

‘พื้นที่ ความปลอดภัย การไว้ใจ และความลับ’ สิ่งเหล่านี้เราสามารถพบเห็นได้ในสังคมปัจจุบันหรือไม่ หากค้นหาไม่พบเราจะสามารถสร้างมันขึ้นมาเองได้หรือ? นี่คือโจทย์ที่ ดุจดาว วัฒนปกรณ์ ศิลปินนักจิตบำบัดด้วยการเต้นและการเคลื่อนไหวร่างกายคนแรกและคนเดียวในประเทศไทยได้ตั้งขึ้นเมื่อตนเองได้รับพื้นที่ในห้องสตูดิโอ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานครมาเป็นพื้นที่ในการจัดแสดงศิลปะการแสดงสด เธอจึงคิดว่า น่าจะสร้างพื้นที่ปลอดภัยสำหรับทุกๆ คนที่เข้ามาแม้จะเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

Secret Keeper พื้นที่ปลอดภัยที่จะไว้ใจใครสักคน ชวนทุกคนตั้งคำถามว่า ครั้งสุดท้ายที่คุณไว้ใจใครสุดหัวใจคือเมื่อไหร่ จากสังคมปัจจุบันมันอาจเป็นเรื่องยากที่เราจะเปิดเผยเรื่องราวต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเหตุผล อารมณ์และความรู้สึกของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา สังคมที่ผู้คนตัดสินสิ่งใดไปก่อนโดยที่ไม่ได้คิดไตร่ตรอง การตามหาพื้นที่ปลอดภัยจึงเป็นเรื่องยาก หากแต่ ดุจดาว ได้เนรมิตพื้นที่แห่งนั้นขึ้นมาภายในห้องนิทรรศการ ศิลปินได้ใส่กฎแห่งพื้นที่ไว้ 3 ข้อ คือ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในพื้นที่แห่งนี้จะต้องอยู่แค่ในพื้นที่แห่งนี้ คุณจะต้องเก็บเอาอคติส่วนตัวของคุณไว้ในกระเป๋า และห้ามตัดสินทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น หากสามารถยอมรับกฎทั้ง 3 ข้อก็จะสามารถเข้ามาสู่พื้นที่ปลอดภัยแห่งนี้ได้ เมื่อก้าวเข้าไปเราถูกกฎของพื้นที่ควบคุมไว้ส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งเรายังคงตั้งของสงสัยว่าพื้นที่แห่งนี้มันปลอดภัยแล้วจริงหรือ ศิลปินและนักแสดงร่วมคือกลุ่มคนที่จะทำให้ข้อสงสัยต่างๆ เกี่ยวกับความไม่ปลอดภัยของเราหมดไป

Performance Art ศิลปะการแสดงที่ศิลปินเลือกมาใช้เป็นสื่อกลางในการเชื่อมโยงอารมณ์ ความรู้สึก ความคิดของตนเองเพื่อถ่ายทอดไปยังบุคคลอื่นให้เข้าใจรับรู้ถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการแสดงออก ซึ่งการแสดงออกในครั้งนี้ประกอบไปด้วยนักแสดง 3 คน คือ ดุจดาว วัฒนปกรณ์ รับบทเป็น ผู้เก็บความลับ วิทุรา อัมระนันทน์ รับบทเป็น เจ้าของความลับ และนวินดา ปัจฉิมสวัสดิ์ วรรธนะโกวินท์ รับบทเป็น ความลับ การแสดงเริ่มต้นที่กระบวนการเต้นเพื่อสื่อภาพทางความคิดของเจ้าของความลับก่อนที่จะกล้าเปิดตัวเองแล้วบอกความลับออกไป จนถึงกระบวนการที่นักแสดงแบ่งปันความลับให้คนในพื้นที่แห่งนั้นได้รับรู้ ซึ่งทุกกระบวนการสื่อสารออกมาด้วยท่าทางในตอนแรกผู้เขียนยังคงตั้งข้อสงสัยว่า เพียงท่าทางเราจะสามารถเข้าใจในสิ่งที่ศิลปินต้องการสื่อมากน้อยเพียงใดศิลปินได้เชิญชวนให้ผู้ชมร่วมลงไปนั่งอยู่บนเวทีน้ำขนาดใหญ่ในกลางห้องและเลือกที่นั่งได้ตามต้องการ เมื่อเราได้ที่นั่งที่เรารู้สึกปลอดภัยแล้ว การแสดงจึงเริ่มต้นคลื่นของน้ำที่กระทบมาตามแรงการเคลื่อนไหว หยดน้ำที่กระเซ็นขึ้นมาด้านบน ความเย็นของน้ำแข็งที่หยดลงใส่ตัว ท่าทางการแสดงและการลงไปร่วมอยู่ในพื้นที่ส่งผลต่อข้อสงสัยที่เราตั้งไว้ข้อความที่ศิลปินต้องการจะสื่อสารถึงเรามันชัดเจนแม้ไม่มีคำอธิบายเมื่อจบกระบวนการของนักแสดงทั้ง 3 ศิลปินเปิดโอกาสให้ผู้ที่อยู่ร่วมในพื้นที่ได้แบ่งปันความลับ บางคนแบ่งปัน บางคนยังไม่พร้อมที่จะแบ่งปัน หากแต่ผู้เขียนเชื่อว่า หลายคนคงมีความรู้สึกว่าพื้นที่แปลกหน้าของเราเมื่อชั่วโมงที่แล้วกลายเป็นพื้นที่ที่ทำให้เรารู้สึกปลอดภัยขึ้นมาได้อย่างไร

“ไม่ต้องคาดหวังว่ามันคืออะไร สบายๆ ลองเปิดใจแล้วทุกคนจะได้รับอะไรกลับไป” หนึ่งในคำพูดที่ หลอดไฟ นวินดา ปัจฉิมสวัสดิ์ วรรธนะโกวินท์หนึ่งในนักแสดงได้กล่าวก่อนที่การแสดงจะเริ่มขึ้น และเมื่อการแสดงจบลง “หากถามว่าการแสดงนี้ดีหรือไม่ มันอยู่ที่คนดูมากกว่าว่าเสพสิ่งที่เราต้องการจะสื่อไปได้มากน้อยแค่ไหน” ดุจดาว วัฒนปกรณ์ ศิลปินผู้นำการแสดงกล่าว หากเราเปิดใจพร้อมรับสิ่งใหม่ๆ ไม่ต้องคาดหวังว่าจะต้องได้อะไรกลับมา Secret ถือเป็นอีกการแสดงหนึ่งที่ทำให้เราตระหนักถึงมุมมองของความลับ พื้นที่และคนที่เราสามารถไว้วางใจต่างไปจากเดิม สังคมที่เต็มไปด้วยคนแปลกหน้า หากแต่มาอยู่ในพื้นที่ร่วมกัน ทำตามกฎเกณฑ์ร่วมกัน ใช้เวลาร่วมกัน ความแปลกหน้าอาจเปลี่ยนเป็นความปลอดภัยเมื่อได้พบหน้าก็เป็นได้


About the Author

Chalotorn Anchaleesahakorn

ปิ๊งโกะ ชอบพูดชอบคุย ชอบดื่ม ชอบไอติม ชอบอ่านหนังสือ ชอบเดินแกลเลอรี ฝันอยากเดินทางรอบโลก



Back to Top ↑