Fine Art

Published on July 1st, 2017 | by Chalotorn Anchaleesahakorn

0

BOO! A private Life Photography Exhibition

เสื้อผ้าหรือเครื่องแต่งกายนั้นเป็นเครื่องบ่งบอกบุคลิกส่วนบุคคล อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม กลุ่มหรือสังกัดทางสังคม ซึ่งเครื่องบ่งบอกเหล่านี้บางครั้งแสดงให้เห็นถึงบทบาทหน้าที่ของคนคนนั้นใน และยิ่งเครื่องแต่งกายนั้นเป็นเครื่องแบบ (Uniform) เสื้อผ้าที่ถูกทำขึ้นมาเฉพาะเพื่อระบุหรือเจาะจงสถานภาพของบุคคลนั้นให้เป็นมาตรฐานและที่รับรู้ในสังคมโดยรวม การสวมเครื่องแบบจึงเปรียบเสมือนการส่วมตัวตนส่วนหนึ่งของเราไว้ ซึ่งในบางคนอาจจะตรงกับบุคลิกส่วนตัวและบางคนอาจจะไม่ก็เป็นได้

พนิดา ศรีใจ พยาบาลวิชาชีพประจำโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย ‘นางฟ้าในชุดสีขาว’ คือสิ่งแรกที่เราคิดถึงเมื่อพูดถึงอาชีพพยาบาล ความบริสุทธิ์ เรียบร้อย จริยธรรมจอมปลอมที่สังคมเป็นคนกำหนดทำให้ในบางครั้งเครื่องแบบกลายเป็นกรอบที่บีบรัดตัวตนที่แท้จริงของผู้สวมใส่เอาไว้ “เครื่องแบบคือเครื่องพรางกายจากความเป็นตัวตนของผู้สวมใส่” พนิดา พูดถึงเครื่องแบบพยาบาลของตนเอง ในความเป็นจริงแล้วเธอเป็นเพียงหญิงสาววัยรุ่นที่อยากรู้และอยากลองอะไรใหม่ๆ ความคาดหวังจากครอบครัวผลักดันให้เธอต้องก้าวเข้าสู่วิชาชีพพยาบาล ความคาดหวังจากสังคมทำให้เธอต้องประพฤติปฏิบัติตนอยู่ในกรอบของเครื่องแบบสีขาว ความกดดันจากความคาดหวังเหล่านี้ทำให้เธอต้องหาทางออกเพื่อปลดปล่อยตัวตนของตนเองออกมา

เวลาที่อยู่หลังกล้องคือช่วงที่พนิดารู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากที่สุด นางพยาบาลหน้าหวาน พูดน้อย ขี้อาย คือสิ่งแรกที่เราเห็นจากตัวเธอ แต่เมื่อได้เดินชมผลงานแล้วกลับพบว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอนั้นซุกซนมากกว่าที่เราคิด Nikon FM2 50mm คือกล้องฟิล์มที่เธอเลือกใช้ เมื่อเดินเข้าขึ้นมาที่ CASE SPACE REVOLUTION เราจะพบกับภาพพนิดาสวมใส่เครื่องแบบพยาบาลยกกล้องคู่ใจขึ้นถ่ายภาพอยู่ เหมือนเธอกำลังบันทึกภาพผู้ชมที่เข้ามาเยือนโลกของเธอ การจัดแสดงผลงานในครั้งนี้เปรียบเสมือนการเล่าเรื่องชีวิตของหญิงสาวคนหนึ่งผ่านสถานที่ที่เธอไป ผู้คนที่เธอพบ ผนังสีขาวปรากฎภาพเรื่องราวรอบตัวเธอผ่านโรงพยาบาล หอพัก รอบรั้วบ้าน คนไข้ และโดยเฉพาะเพื่อนฝูงที่ถือเป็นตัวละครหลักของงานนิทรรศการในครั้งนี้ เมื่อเดินถัดมาจะพบกับผนังสีชมพูสดเรื่องราวเริ่มขยับเข้าใกล้ตัวตนตัวเธอมากขึ้น ภาพส่วนใหญ่บนผนังสีชมพูคือภาพที่ถ่ายภายในห้องนอนหอพัก ทั้งห้องของตัวเองและเพื่อน เมื่อเข้ามาในห้องพื้นที่ส่วนตัวที่สามารถหลบหลีกจากสายตาของคนภายนอก การแสดงออก ความเป็นตัวของตัวเองก็ปรากฏให้เห็นชัดมากขึ้น ภาพถ่ายในโซนนี้คือภาพกึ่งนู๊ดที่ทั้งหมดคือเพื่อนที่พร้อมจะปลดเปลืองเครื่องแบบออกมาเพื่อแสดงให้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริง พนิดาเพียงถือกล้องรอแล้วกดชัตเตอร์ “เราปล่อยให้เขาแสดงอิริยาบทต่างๆ ไปตามธรรมชาติ เราแค่รอ รออะไรก็ไม่รู้” (หัวเราะ)

งานนิทรรศการครั้งนี้ถือเป็นการแสดงภาพถ่ายสู่สาธารณชนครั้งแรกของพนิดา ภาพกึ่งนู๊ดที่จัดแสดงสื่อให้เห็นถึงการก้าวออกจากกรอบที่สังคมขีดเอาไว้ ทั้งกรอบเรื่องเพศที่มักนิยามว่าผู้หญิงต้องเรียบร้อย อ่อนหวาน และกรอบของชุดเครื่องแบบพยาบาลที่ต้องประพฤติปฎิบัติอยู่ในจารีตประเพณีอันดีงาม ทั้งสองสิ่งกดทับตัวตนของผู้หญิงหลายคนในสังคม ความนุ่มนวลหนึ่งเดียวที่ปรากฏให้เห็นจากกรอบของความเป็นเพศหญิงและชุดพยาบาลสะท้อนผ่านความละมุนในโทนสีของภาพที่ได้จากกล้องฟิล์ม อารมณ์ของคนในภาพที่ยิ้มให้กับเพื่อนสนิทของตัวเอง

ภาพที่ถ่ายออกมาอาจไม่สวยสมบูรณ์ตามหลักการถ่ายภาพที่ช่างภาพอาชีพหลายคนเรียนมา แต่ภาพเหล่านี้คือมุมกล้องเอกลักษณ์เฉพาะตัวของพนิดา ตัวเธอที่ไม่ใช่ศิลปิน ไม่ใช่ช่างภาพ และไม่ใช่แม้กระทั่งนางพยาบาล ภาพถ่ายอาจไม่สมบูรณ์แบบเท่าที่หลายคนคาดหวังว่าจะได้จากการมาชมนิทรรศการภาพถ่าย แต่ภาพถ่ายเหล่านี้เล่าเรื่องของ พนิดา ศรีใจ หญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งได้เป็นอย่างดี


About the Author

Chalotorn Anchaleesahakorn

ปิ๊งโกะ ชอบพูดชอบคุย ชอบดื่ม ชอบไอติม ชอบอ่านหนังสือ ชอบเดินแกลเลอรี ฝันอยากเดินทางรอบโลก



Back to Top ↑